Dekadencja to ruch artystyczny i kulturalny, który pojawił się pod koniec XIX wieku. Powstał jako reakcja na optymizm i racjonalność, charakterystyczne dla tamtych czasów, kiedy ludzie fascynowali się nauką i postępem technicznym. Czym jest dekadencja w prostych słowach? To próba artystów i pisarzy, aby pokazać inny aspekt rzeczywistości – ciemny, melancholijny, a nawet nieco ponury. Szukali piękna w upadku, jak liście opadające jesienią, kiedy uświadamiasz sobie, że to jednocześnie koniec i początek.
Czasami dekadencja może wyglądać na coś bardzo depresyjnego. Ale w rzeczywistości fascynuje ludzi tym, że przypomina, iż nawet w upadku jest pewne piękno. Jak artysta maluje stary, półzrujnowany dom, pokazując jego historię i urok. To właśnie jest dekadencja: umiejętność dostrzegania nieoczywistej atrakcyjności w tym, co już traci blask.
Dekadencja wciąż interesuje wielu, ponieważ oferuje nietypowy sposób patrzenia na świat. Ludzie zawsze dążą do czegoś nowego i niezwykłego, a dekadencja pozwala zastanowić się nad złożonością i głębią życia. Uczy akceptować jego niejednoznaczność i doceniać chwile, które wydają się nieistotne, ale jednocześnie są pełne emocji i treści.
Podstawowe cechy dekadencji:
-
Pesymizm i poczucie kryzysu kultury;
-
Ucieczka od rzeczywistości (w mistycyzm, egzotykę, marzenia, śmierć);
-
Kult piękna, czasami chorobliwego lub sztucznego;
-
Indywidualizm, izolacja artysty;
-
Niewiara w postęp i naukę;
-
Często – erotyka, dekadencki hedonizm, temat zepsucia i upadku.
Znani przedstawiciele dekadencji:
-
Oscar Wilde (Anglia)
-
Charles Baudelaire (Francja)
-
Stéphane Mallarmé, Paul Verlaine
-
Mychajło Kołsybinski, Olga Kobylianska, Lesia Ukraińka (niektóre utwory)
W sztuce: Dekadencja odzwierciedla się w:
-
literaturze (symbolizm, impresjonizm);
-
malarstwie (na przykład Gustav Klimt);
-
muzyce (późny Richard Wagner, Claude Debussy).
